ksylem

posted by admin on lut 17

Wraz ze zwiększaniem powierzchni blaszki liściowej wzrasta intensywność jej transpiracji. Już nieliczne warstwy komórek bogatych w chloroplasty znacznie osłabiają światło padające z zewnątrz od góry i wnikające do liścia; najkorzystniejsze przeto jest zlokalizowanie tkanki asymilacyjnej na górnej stronie liścia tuż pod epidermą. Dwutlenek węgla natomiast jest pobierany z powietrza głównie przez dolną stronę blaszki liściowej, za pośrednictwem szparek powietrznych, których w liściach hypostomatycznych brak na górnej powierzchni. Może on zatem przeniknąć tym szybciej do górnych warstw tkanek, szczególnie czynnych w procesach asymilacji, im cieńsze są blaszki liściowe i im większe przestwory międzykomórkowe występują w miękiszu gąbczastym. Bogato rozgałęziona sieć wiązek prze— wodzących umożliwia szybkie odprowadzanie asymilatów ze wszystkich części blaszek liściowych do łodygi, po ich przeniknięciu z komórek asymilujących mezofilu do cieńszych rozgałęzień sieci nerwów. Read the rest of this entry »

posted by admin on lut 17

Pochwa liściowa obejmująca łodygę tworzy u Cyperaceae i niektórych Gramineae całkowicie zamkniętą rurę; natomiast u wielu innych gatunków traw pochwa ta jest otwarta, tzn. jej brzegi nie zrastają się, lecz tylko na siebie zachodzą. Tak wykształcona pochwa liściowa początkowo chroni pączek łodygowy; później zaś chroni ona i wspiera również dolną część rosnącego jeszcze delikatnego międzywęźla łodygi. U Gramineae pochwa liściowa przechodzi ku górze, tzn. u podstawy bezogonkowej blaszki, w błoniasty wyrostek — języczek liściowy, ligula. Read the rest of this entry »

posted by admin on lut 17

U roślin, które wykształcają ogonek liściowy, powstaje on jako utwór bifacjalny; rzadziej tworzy się on tylko z dolnej partii zawiązka liścia, jako twór unifacjalny (np. w liściach tarczowatych). Zarówno jego zewnętrzna, jak i wewnętrzna budowa jest podobna do budowy międzywęźla łodygi. Liczne najczęściej wiązki przewodzące ogonka liściowego wielu Angiogpermae są mniej lub bardziej ciasno zsunięte; na przekroju poprzecznym leżą one na Obwodzie koła albo są ułożone w kształcie otwartego ku górze łuku. W ogonku liściowym nie ma zupełnie typowej tkanki asymilacyjnej. Read the rest of this entry »

posted by admin on lut 17

Zamiast dwu bocznie umieszczonych przylistków może występować w płaszczyźnie środkowej liścia, w jego kącie albo powyżej kąta, jeden języczkowaty twór. U niektórych roślin o ulistnieniu naprzeciwległym przylistki mogą wyrastać z węzłów, przy czym W każdym węźle występują dwa przylistki, rozmieszczone pojedynczo w przerwach pomiędzy liśćmi danego okółka. W końcu istnieją rośliny, u których zamiast przylistków występuje skórzasty twór, całkowicie otulający pączek łodygowy, a często również pewną partie łodygi. U hodowanej rośliny pokojowej Ficuselastica twór ten zostaje rozerwany przez nowo rozwijający się liść i odpada u podstawy. Natomiast u roślin z rodziny Potygonaceae twór ten zostaje przebity w szczytowej części przez rosnący pęd, tak że na łodydze pozostaje on w postaci usychającej pochewki (gałka, ochrea). Read the rest of this entry »

posted by admin on lut 17

Bluszcz (Hedera) dopiero bezpośrednio przed zakwitaniem rozwija liście owalne i zaostrzone: natomiast wcześniej rozwijające się liście są klapowane. Heterofilia i anizofilia. U niektórych całkowicie już wykształconych roślin występują na różnych wysokościach łodygi liście różniące się między sobą kształtem. Zjawisko to nazywamy różnopostaciowością liści (heterofilią). Inne rośliny mają liście o różnym kształcie w obrębie tej samej strefy pędu po obydwu jego stronach; dzięki temu pęd ma budowę grzbieto-brzuszną. Read the rest of this entry »

posted by admin on lut 16

Godne uwagi ze względu na szczególną budowę liścieni są tropikalne rodzaje z rodziny Gesneriaceae, Monophuilaea i pewne gatunki Streptocarpus, które nie rozwijają prócz liścieni żadnych innych liści. Liścienie ich są początkowo jednakowych rozmiarów; w dalszym jednak rozwoju jeden liścień rozrasta się bardzo silnie i tworzy „liść właściwy” o dłuższym okresie życia. Z jego kąta wyrasta w końcu wiele kwiatostanów. Łuskowate liście dolne i liście przykwiatowe. W stadium zawiązków nie można ich odróżnić od liści właściwych; gdy są one całkowicie wykształcone, wykazują znacznie słabsze rozczłonkowanie niż liście właściwe, z którymi są powiązane formami przejściowymi. Read the rest of this entry »

posted by admin on lut 16

Liście przykwiatowe mogą występować na szypułkach kwiatowych jako podkwiatki. Liście przykwiatowe mogą przechodzić w działki kielicha (np. u Ranunculaceae). Wewnętrzna budowa zarówno łuskowatych liści dolnych, jak i liści przykwiatowych jest w istocie prostsza od budowy liści właściwych. Te dwa typy liści odgrywają tylko niewielką rolę w odżywianiu rośliny albo też w ogóle nie biorą udziału w tym procesie. Read the rest of this entry »

posted by admin on lut 14

Projektant pod taką presją odstępował od swojego pierwotnego rozwiązania, często nie mając warunków sprzyjających wnikliwemu przeanalizowaniu następstw zmiany. Rezygnował z rozwiązania, które szczegółowo przemyślał. W rezultacie, przy dobrym pierwotnym projekcie, budowano most na podstawie zmienionej, złej dokumentacji, co doprowadziło do katastrofy. Świadczy to o znaczeniu siły charakteru i konsekwencji w działalności inżynierskiej. Jednoznaczne ustalenie przyczyny katastrofy mostu jest rzadko możliwe, gdyż zwykle przyczyn jest kilka. Read the rest of this entry »

posted by admin on lut 11

Dodatkowe zakłócenie warunków przepływu wywołała intensywna eksploatacja kruszywa z dna rzeki, przy czym objętość wydobywanego materiału była większa niż objętość nanoszonego przez rzekę. Wydobywanie z rzeki kruszywa powoduje, że grunty holoceńskie zawierają coraz mniej frakcji żwirowej i przez, to drobniejsze ziarna łatwiej są porywane i unoszone przez wodę. W czasie wysokiej wody mogło również ulec zmianie pochylenie skarpy narzutu kamiennego. Mogło też nastąpić wypłukanie piasku pod rusztem bez wyraźnego obniżenia wysokości narzutu kamiennego. Tak więc wypłukiwanie piasku przy podporze przebiegało stopniowo, bez zauważalnych zmian wysokości zabezpieczającego narzutu kamiennego. Read the rest of this entry »

posted by admin on lut 7

Po zbudowaniu mostu zrobiono nasyp dojazdu, wykorzystując do tego grunt wydobyty z wykopów fundamentowych. Był to głównie piasek ilasty. Znaczną część nasypu formowano zimą, gdy w piasku występowało dużo zlodowaciałych brył. Nasyp zagęszczono słabo. Wiosną, wkrótce po oddaniu mostu do użytku, nastąpił długotrwały, wysoki przybór wody, który spowodował silne nawodnienie nasypu. Read the rest of this entry »

ksylem - Artykuly w temacie