wiązka bikolateralna

posted by admin on lut 17

Wraz ze zwiększaniem powierzchni blaszki liściowej wzrasta intensywność jej transpiracji. Już nieliczne warstwy komórek bogatych w chloroplasty znacznie osłabiają światło padające z zewnątrz od góry i wnikające do liścia; najkorzystniejsze przeto jest zlokalizowanie tkanki asymilacyjnej na górnej stronie liścia tuż pod epidermą. Dwutlenek węgla natomiast jest pobierany z powietrza głównie przez dolną stronę blaszki liściowej, za pośrednictwem szparek powietrznych, których w liściach hypostomatycznych brak na górnej powierzchni. Może on zatem przeniknąć tym szybciej do górnych warstw tkanek, szczególnie czynnych w procesach asymilacji, im cieńsze są blaszki liściowe i im większe przestwory międzykomórkowe występują w miękiszu gąbczastym. Bogato rozgałęziona sieć wiązek prze— wodzących umożliwia szybkie odprowadzanie asymilatów ze wszystkich części blaszek liściowych do łodygi, po ich przeniknięciu z komórek asymilujących mezofilu do cieńszych rozgałęzień sieci nerwów. Read the rest of this entry »

posted by admin on lut 17

Pochwa liściowa obejmująca łodygę tworzy u Cyperaceae i niektórych Gramineae całkowicie zamkniętą rurę; natomiast u wielu innych gatunków traw pochwa ta jest otwarta, tzn. jej brzegi nie zrastają się, lecz tylko na siebie zachodzą. Tak wykształcona pochwa liściowa początkowo chroni pączek łodygowy; później zaś chroni ona i wspiera również dolną część rosnącego jeszcze delikatnego międzywęźla łodygi. U Gramineae pochwa liściowa przechodzi ku górze, tzn. u podstawy bezogonkowej blaszki, w błoniasty wyrostek — języczek liściowy, ligula. Read the rest of this entry »

posted by admin on lut 17

U roślin, które wykształcają ogonek liściowy, powstaje on jako utwór bifacjalny; rzadziej tworzy się on tylko z dolnej partii zawiązka liścia, jako twór unifacjalny (np. w liściach tarczowatych). Zarówno jego zewnętrzna, jak i wewnętrzna budowa jest podobna do budowy międzywęźla łodygi. Liczne najczęściej wiązki przewodzące ogonka liściowego wielu Angiogpermae są mniej lub bardziej ciasno zsunięte; na przekroju poprzecznym leżą one na Obwodzie koła albo są ułożone w kształcie otwartego ku górze łuku. W ogonku liściowym nie ma zupełnie typowej tkanki asymilacyjnej. Read the rest of this entry »

posted by admin on lut 17

Zamiast dwu bocznie umieszczonych przylistków może występować w płaszczyźnie środkowej liścia, w jego kącie albo powyżej kąta, jeden języczkowaty twór. U niektórych roślin o ulistnieniu naprzeciwległym przylistki mogą wyrastać z węzłów, przy czym W każdym węźle występują dwa przylistki, rozmieszczone pojedynczo w przerwach pomiędzy liśćmi danego okółka. W końcu istnieją rośliny, u których zamiast przylistków występuje skórzasty twór, całkowicie otulający pączek łodygowy, a często również pewną partie łodygi. U hodowanej rośliny pokojowej Ficuselastica twór ten zostaje rozerwany przez nowo rozwijający się liść i odpada u podstawy. Natomiast u roślin z rodziny Potygonaceae twór ten zostaje przebity w szczytowej części przez rosnący pęd, tak że na łodydze pozostaje on w postaci usychającej pochewki (gałka, ochrea). Read the rest of this entry »

posted by admin on lut 17

Bluszcz (Hedera) dopiero bezpośrednio przed zakwitaniem rozwija liście owalne i zaostrzone: natomiast wcześniej rozwijające się liście są klapowane. Heterofilia i anizofilia. U niektórych całkowicie już wykształconych roślin występują na różnych wysokościach łodygi liście różniące się między sobą kształtem. Zjawisko to nazywamy różnopostaciowością liści (heterofilią). Inne rośliny mają liście o różnym kształcie w obrębie tej samej strefy pędu po obydwu jego stronach; dzięki temu pęd ma budowę grzbieto-brzuszną. Read the rest of this entry »

posted by admin on lut 16

Godne uwagi ze względu na szczególną budowę liścieni są tropikalne rodzaje z rodziny Gesneriaceae, Monophuilaea i pewne gatunki Streptocarpus, które nie rozwijają prócz liścieni żadnych innych liści. Liścienie ich są początkowo jednakowych rozmiarów; w dalszym jednak rozwoju jeden liścień rozrasta się bardzo silnie i tworzy „liść właściwy” o dłuższym okresie życia. Z jego kąta wyrasta w końcu wiele kwiatostanów. Łuskowate liście dolne i liście przykwiatowe. W stadium zawiązków nie można ich odróżnić od liści właściwych; gdy są one całkowicie wykształcone, wykazują znacznie słabsze rozczłonkowanie niż liście właściwe, z którymi są powiązane formami przejściowymi. Read the rest of this entry »

posted by admin on lut 16

Liście przykwiatowe mogą występować na szypułkach kwiatowych jako podkwiatki. Liście przykwiatowe mogą przechodzić w działki kielicha (np. u Ranunculaceae). Wewnętrzna budowa zarówno łuskowatych liści dolnych, jak i liści przykwiatowych jest w istocie prostsza od budowy liści właściwych. Te dwa typy liści odgrywają tylko niewielką rolę w odżywianiu rośliny albo też w ogóle nie biorą udziału w tym procesie. Read the rest of this entry »

posted by admin on lut 16

Dzięki spiętrzeniu powierzchnia zwierciadła wody powiększa się, przedłuża się czas przepływu, a zawiesiny w postaci osadu opadają na dno; zbiornik dolinowy może zastąpić sztuczną oczyszczalnię . Zbiornik Turawa na rz. Małej Panwi, o maksymalnej powierzchni zalewu 2000 ha, w dużym stopniu zmniejsza zanieczyszczenia tej rzeki, wskutek doprowadzenia ścieków z fabryki celulozy Kalety zakładów metalurgicznych w Ozimku. Podobnie Zbiornik Otmuchowski o zbliżonej powierzchni, na rz. Nysie Kłodzkiej, zmniejsza zanieczyszczenie rzeki ściekami z licznych zakładów przemysłowych, m. Read the rest of this entry »

posted by admin on lut 13

Model odkształceń liniowo-sprężystych nie odwzorowuje właściwie warunków zniszczenia całej konstrukcji. Naprężenie graniczne w rzeczywistości występuje w jednym jej przekroju. Rzadka kiedy powoduje ta zniszczenie konstrukcji, zwłaszcza pad obciążeniem statycznym. Naprężenie o wartości większej niż graniczna wywołuje alba uplastycznienie materiału, alba jego zarysowanie. W przypadku dalszego wzrostu obciążenia zwiększa się obszar uplastycznienia lub zarysowania oraz pojawiają się one w innych miejscach konstrukcji, zależnie ad jej rodzaju i ukształtowania. Read the rest of this entry »

posted by admin on lut 12

W obliczeniach wprowadza się także współczynnik zmniejszający poszczególne obciążenia i oddziaływania, jeżeli występują równocześnie z innymi, a jest mało prawdopodobne, żeby wszystkie one osiągnęły wtedy wartości charakterystyczne. Model probabilistyczny jest też wykorzystywany w teorii niezawodności oceniającej bezpieczeństwo konstrukcji. Do takiej oceny stosuje się wykresy względnych częstości występowania obciążeń W oraz wytrzymałości, jako wielkości losowej S. Przy przedstawieniu obu krzywych na wspólnym wykresie prawdopodobieństwo awarii przedstawia pole zakreskowane, a współczynnik bezpieczeństwa staje się wielkością losową. Niedoskonałością tej teorii jest niemożliwość wystarczająco dokładnego określenia stopnia niezawodności konstrukcji. Read the rest of this entry »

wiązka bikolateralna - Artykuly w temacie